Անօթևան երգեր

Գիշերը նորից գալիս է ՝ աշխարհը ծածկելով մութ ծածկոցով։ Գլխավոր հերոսը արթնանում է, որպեսզի հանդիպի այս անսահման թատերախմբի հետ։ Նրա թոքերը լցվում են գիշերը, կարծես մոռացված ջրհորի ջրով, որտեղ լուսինը լուռ նայում է։

Նույնիսկ փակելով աչքերը, նա մթության մեջ է։ Առանց որևէ բանի, նա նայում է իր մեջ, կարծես կույր, առանց որևէ պատասխան գտնելու։ Շուրջը միայն գիշեր է, լուռ և անսահման։

Ձայնով ու աղմուկով լցված իր դաժան ներքևում նա տեսնում է միայն իր սիրելիների դեմքերի դատարկությունը։ Բայց գիշերը այլ իրականություն է, այն շրջապատում է նրա աստղային ծածկոցով ՝ այն դարձնելով իր ընտրյալին։

Նրա հայացքը մղվում է գիշերվա աչքերին, լի աստղերին։ Նա տեսնում է, թե ինչպես են այդ աստղերը քնում ՝ թողնելով միայն իր հոգու դատարկությունը։ Գիշերները նրա վրա իշխում է թափանցիկ ձեռքերի ժեստերով ՝ ստիպելով նրան ծառայել որպես տիկնիկ։

Նա իր հետ խոսում է անհասկանալի լեզուներով, արտացոլվում է հերոսի համար անհասկանալի հայելիների մեջ։ Նա թողնում է նրան մենակ, բայց միշտ ներկա է նրա հոգու մեջ, փոփոխական և խորհրդավոր։

Գիշերը նրան հոգնածություն է պատճառում ՝ լցնելով նրա էությունը, կարծես մարմինը, որը զրկված է սրտից։ Նա զգում է, թե ինչպես է հոգնածությունը կլանում իրեն ՝ զրկելով մտածելու և զգալու հնարավորությունից։

Նա իր վրա կրում է տառապանքի ու հիասթափության խաչ ՝ անխոհեմ ճանապարհով։ Նրա առջև տարածվում է անապատը, որտեղ յուրաքանչյուր ավազի ծանոթ է նրան։ Նա միայն դատարկություն է տեսնում իր ուղու մեջ, որը իմաստալից է։

Նրա աչքում արտացոլվում է Հավիտենությունը, անհնազանդ ու անողոք։ Նա լսում է Ակնհայտ ձայնի շշոտը, որը իր հոգին լցնում է մռայլ կանխատեսումներով։

Հերոսը հասկանում է, որ իր զոհը անօգուտ է։ Ո՛ չ գիշերը մնալը, ո՛ չ էլ հեռանալը նրան չեն բերի։

01.05.2024

---