Τραγούδια της Άβυσσου

Η νύχτα έρχεται πάλι, περιτυλίγοντας τον κόσμο σε ένα σκοτεινό πέπλο. Ο πρωταγωνιστής ξυπνάει για να αντιμετωπίσει αυτό το ατελείωτο σκοτάδι. Οι πνεύμονές του γεμίζουν τη νύχτα, σαν νερό σε ένα ξεχασμένο πηγάδι, όπου το φεγγάρι κοιτάζει σιωπηλά.

Ακόμα και κλείνοντας τα μάτια του, παραμένει στο σκοτάδι. Δεν αισθάνεται τίποτα, μοιάζει με έναν τυφλό, δεν βρίσκει απαντήσεις. Γύρω - μόνο νύχτα, σιωπηλή και ατελείωτη.

Στην πολυσύχναστη μέρα του, γεμάτη φωνές και θόρυβο, βλέπει μόνο κενό στα πρόσωπα των αγαπημένων του προσώπων. Αλλά η νύχτα είναι μια διαφορετική πραγματικότητα, τον περιβάλλει με ένα αστέρι πέπλο, καθιστώντας τον επιλεγμένο.

Το βλέμμα του είναι στερεωμένο στα μάτια της νύχτας, γεμάτο αστέρια. Βλέπει αυτά τα αστέρια να καταρρέουν, αφήνοντας μόνο ένα κενό στην ψυχή του. Η νύχτα τον κυριαρχεί, οδηγώντας τον μακριά με χειρονομίες διαφανών χεριών, αναγκάζοντάς τον να την υπηρετεί σαν μαριονέτα.

Του μιλάει σε ακατανόητες γλώσσες, που αντικατοπτρίζονται σε καθρέφτες ακατανόητους στον ήρωα. Τον αφήνει ήσυχο αλλά είναι πάντα παρούσα στην ψυχή του, ασταθής και μυστηριώδης.

Η νύχτα του φέρνει κόπωση, γεμίζοντας την ύπαρξή του σαν οργανισμός χωρίς καρδιά. Αισθάνεται κόπωση τον καταναλώνει, ληστεύοντάς του την ικανότητά του να σκέφτεται και να αισθάνεται.

Κουβαλάει ένα σταυρό πόνου και απογοήτευσης, περιπλανώμενος σε έναν απελπιστικό δρόμο. Πριν από αυτόν εκτείνεται μια έρημο, όπου κάθε κόκκος άμμου είναι οικείο σε αυτόν. Βλέπει μόνο κενό στο δρόμο του, χωρίς νόημα.

Η αιωνιότητα, ακατανόητη και ανελέητη, αντανακλάται στα μάτια του. Ακούει ένα ψίθυρο της φωνής του Obviousness, η οποία γεμίζει την ψυχή του με ζοφερές προβλέψεις.

Ο ήρωας συνειδητοποιεί ότι η θυσία του είναι άχρηστη. Ούτε μένουν με τη νύχτα ούτε αφήνουν θα του φέρει ανακούφιση.

01.05.2024

---