Βρείτε

Jean Racine - Βιογραφία

Ο Ρασίν (Jean Racine) γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1639 στο La Ferte-Milon της Γαλλίας και έγινε ένας από τους πιο διάσημους και ισχυρούς Γάλλους θεατρικούς συγγραφείς του XVII αιώνα. Τα έργα του, που περιλαμβάνουν αριστουργήματα όπως «Φαίδρα», «Ανδρομάχη» και «Φαίδρος», θεωρούνται το αποκορύφωμα της κλασικής γαλλικής τραγωδίας.

Ο Ζαν γεννήθηκε από Προτεστάντες γονείς και βαφτίστηκε σε Προτεσταντική εκκλησία. Στα νιάτα του, έλαβε καλή εκπαίδευση και σπούδασε στο Κολλέγιο του Πορτ Ρόγιαλ, όπου εισήχθη στον κόσμο της αρχαίας λογοτεχνίας και των κλασικών τραγωδιών. Αυτή η εκπαίδευση επηρέασε βαθιά το μελλοντικό του έργο.

Μια δραματική καριέρα ξεκίνησε με τη συγγραφή της κωμωδίας «Η τέχνη του να είσαι έξυπνος» (« Art être amoureux») το 1660. Ωστόσο, η πραγματική του επιτυχία ήρθε όταν άρχισε να γράφει τραγωδίες. Το πρώτο σπουδαίο έργο του ήταν η τραγωδία «Ανδρομάχη», που διοργανώθηκε το 1667. Ήταν η αρχή της μεγάλης δραματικής καριέρας του.

Ο Ζαν ήταν εκπρόσωπος του κλασικισμού, μια λογοτεχνική τάση που τόνιζε την ακαμψία της μορφής, την τήρηση των κανόνων και την υπεροχή του στυλ. Οι τραγωδίες του διακρίθηκαν από μια σαφή δομή, ισορροπημένους διαλόγους και εκφραστικούς μονολόγους. Αγωνίστηκε για το ιδανικό της κλασικής τραγωδίας, βασισμένος σε έργα αρχαίων συγγραφέων όπως ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης.

Οι πιο διάσημες τραγωδίες του Ζαν είναι η Φαίδρα (1677), η Ανδρομάχη (1667), η Μπριτάνικα (1669), η Μπερενίτσε (1670) και η Ιππόλυτα (1677). Αυτά τα έργα εξερευνούσαν θέματα πάθους, δύναμης, προδοσίας και ηθικού διλήμματος. Οι τραγωδίες του ήταν επιτυχημένες και δημοφιλείς στη βασιλική αυλή και στους αριστοκρατικούς κύκλους.

Ο Ρασίν ήταν δραματουργός της αυλής υπό τον Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ ΄ και απολάμβανε την αιγίδα του. Ωστόσο, το έργο του δεν αντιστοιχούσε πάντα στις βασιλικές γεύσεις και τους ηθικούς κανόνες εκείνης της εποχής. Για παράδειγμα, η τραγωδία «Φαίδρα», που περιγράφει το απαγορευμένο πάθος της βασίλισσας Φαίδρας για τον θετό της γιο Ιππόλυτο, προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα μεταξύ του βασιλιά και των εκκλησιαστικών αρχών.