Sarhoş Vertiginous Carousel rüya

Bilinç yavaşça bana geri döndüğünde, bir atlıkarınca üzerinde yuvarlandığımı hissettim. Rotasyon, baş ağrısı ve gözlerimi açamama - hissettiğim şey buydu. Ama hala göz kapaklarımı açabildiğimde, garip bir manzara beni bekliyordu: Eksen etrafında pürüzsüzce hareket eden bir tavan.

Kendi tarafımda yuvarlanmaya çalıştım ve sıcak ve yumuşak bir şeyle karşılaştım. Çıplak bir adamdı. Çok korkmuştum ve bunun bir rüya olmadığından emin olmak için elimi yavaşça vücudunun üzerine koştum. Hareketlerimi fark etti ve elimi ona yakın tuttu. Sesini duyunca onun öğretmenim olduğunu anladım. Rahatsız edici uykululuk ve hatta başımda ağrı yaşadım, ama yine de su istedim.

Düşüncelerim belirsizdi, ama oyunu oynadığımızı ve bundan sonra her şeyin bir şekilde doğal olmadığını hatırladım. Su içtiğimde, uykuya daldım, hepsinin sadece bir rüya olduğunu umuyordum. Ama uyandığımda garip bir durumda olduğumu fark ettim: Gömleğindeydim, çıplaktım ve ne olduğunu hatırlamıyordum. Bu düşünceler yüzünden depresyona girdim, hatırlamaya çalıştım, ama aklıma hiçbir şey gelmedi.

Öğretmenim bana yemek getirdiğinde, yemek için kalktım ve ancak o zaman üzerimde bir gömlekten başka bir şey olmadığını fark ettim. O anda, panik beni ele geçirdi ve korkunç bir şey olduğunu fark ettim.

İradeyi bir yumruk haline getirmeye ve bu bilmeceyi çözmeye çalıştım, ama düşüncelerim karışık bir iplik topu gibiydi. Yavaş yavaş ne olduğunu anlamaya başladım ve inanılmazdı. Uyuduk mu? Tek yapabildiğim, hayatımın asla eskisi gibi olmayacağını yavaş yavaş fark etmekti.

Öğretmenim bana utanarak baktı ve onun bakışına rastlayamadım. Bunun yerine, yemeğe odaklandım, karışıklığı ve güçsüzlüğü uzaklaştırmaya çalıştım.

Ama ilerledikçe, burada kalamayacağımı daha iyi anlamaya başladım. En kısa zamanda buradan ayrılıp bu geceyi unutmalıyım. Ama nasıl? Başım hala dönüyordu ve kalbim acı verici düşüncelerle birlikte çarpıyordu.

Öğretmenim beni düşüncelerimle yalnız bıraktığında gözlerimi kapadım ve nefes almaya çalıştım. Ama bu noktada bile bitmediğini biliyordum. Hayatım daha yeni başlıyor ve olanlarla başa çıkacak gücü bulmalıyım.

Sonunda, cesaretin son kalıntılarını topladıktan sonra yataktan kalktım ve giyinmeye başladım. Bu odadan, bu evden, bu şehirden ayrılmak ve yeniden başlamak zorunda kaldım. Ama ondan önce, vermem gereken zor bir karar vardı: Olanlar için kendimi affettim ve yoluma devam ettim.

Kalbimde acı ve gözlerimde yaşlarla odadan çıktım ve yeni bir başlangıç arayışına girdim. Gelecek belirsizdi, ama yolumda ortaya çıkabilecek tüm zorlukların üstesinden gelmek için güçlü olmam ve kendime inanmam gerektiğini biliyordum.

Zamanın kaçınılmaz bir şekilde ilerlediğini hissettim ve bu anda sıkışıp kaldım, ne yapacağımı anlamaya çalışıyordum. Ama hiçbir düşünce bilincimi saran sise nüfuz edemezdi.

Her adımda, son geceden gittikçe uzaklaştım, ama gölgesi geleceğimin şüpheli bir arkadaşı olarak kaldı. Devam etmem gerektiğini biliyordum, ama içimdeki her şey parçalara ayrılmışken bunu nasıl yapıyorsun?

Tanıdık sokaklardan ve evlerden geçerken, her köşenin bana geçmişi hatırlattığını hissettim. Tek yapabildiğim kaçmaktı, bu kabustan kaçabildiğim kadar uzağa kaçmaktı.

Ama ne kadar uzun süre koşarsam, sorunların ortadan kalkmayacağını o kadar net biliyordum, çünkü onları görmezden geldim. Kendimle ve korkularımla yüzleşmek anlamına gelse bile, iradeyi bir yumruk haline getirip öne çıkmam gerekiyordu.

Sonunda, kaderimi kendi ellerime almanın zamanı geldiğine karar verdim. Koşmayı bıraktım ve cevapları kendi içimde aramaya başladım. Devam etmek için kendimi affetmem ve tüm zorlukların üstesinden gelecek gücü bulmam gerektiğini fark ettim.

Böylece iyileşme ve yeni bir başlangıç yolculuğum başladı. Daha sonra ne olacağını bilmiyordum, ama hayatın yoluma ne getireceğini kabul etmeye hazırdım.

30.04.2024

---