Табу

Иван Бунин - Өмірбаян

Алексеевич Бунин - орыс әдебиетінің тарихында сөз сұлулығы мен сезім тереңдігінің символы ретінде жарқыраған есім. Орыс жазушысы және ақын, әдебиет бойынша Нобель сыйлығының лауреаты Бунин әлемдік мәдениетте өшпес із қалдырды және сөз шеберлерінің бірі болып саналады. Бұл өмірбаяндарда Буниннің өмірлік жолын, оның әдебиет пен өнерге қосқан үлесін, сондай-ақ оның шығармаларының қазіргі заманғы әдеби мұраға әсерін қарастырамыз.

Иван 1870 жылы 22 қазанда Воронежде, Ресей империясында дүниеге келген. Ол туған Воронежінен үлкен әдеби табыстарға дейін жеткен, бірақ оның жазушылық дарыны ерте жастан пайда бола бастаған. Оның балалық шағы орыс табиғатының сұлулығымен және ауыл өмірінің бірегей атмосферасымен байланысты болды, ол кейіннен оның әдеби мұрасының маңызды элементіне айналды.

Бунин гимназияда классикалық білім алып, тіпті заңгерлік курстарда да оқыған, бірақ оның шынайы құштарлығы әрқашан әдебиет пен жазуға байланысты болған. Ол өз өлеңдері мен әңгімелерін түрлі әдеби журналдарда жариялай бастады және оның таланты сыншылар мен оқырмандардың назарын жылдам аударды.

Ең алғашқы кітап «Подкова» (1899) өлеңдер жинағы болды, ол оған әдеби әлемге есік ашты. Ол орыс рәміздерінің көшбасшыларының бірі болып танылды және өткеннің ұлы орыс ақындарының мұрагері болып саналды. Өзінің поэзиясында табиғаттың сұлулығын, сезімдері мен эмоцияларын бейнелеген, бұл оның өлеңдерін бірегей еткен.

Алайда ол прозашы ретінде нағыз атаққа ие болды. Буниннің «Қара аллеялар» (1906) және «Ауыл» (1909) сияқты әңгімелері мен романдары тілінің шынайылығы мен сұлулығымен танымал болды. Ол қарапайым адамдардың өмірін, орыс табиғаты мен сезімдерін суреттеді, бұл оның шығармаларын аса шынайы етеді.

Ең танымал шығарма 1933 жылы әдебиет бойынша Нобель сыйлығын алған «Көтерілген тың» (1912) романы болды. Бұл кітапта ол орыс зиялылары мен көптеген орыс эмигранттарының өзгерістер мен дауылдар дәуіріндегі өмірлерін сипаттаған.