Βρείτε

Γκαστόν Μπασλάρντ - Βιογραφία

Ο Μπάτσελαρντ (1904-1984) ήταν εξέχων Γάλλος φυσικός, φιλόσοφος και δημοφιλής της επιστήμης, της οποίας η έρευνα και η σκέψη επηρέασαν πολλούς τομείς της γνώσης, όπως η φυσική, η φιλοσοφία, η ιστορία της επιστήμης και η μεθοδολογία. Σε αυτή τη βιογραφία, εξετάζουμε τις βασικές στιγμές της ζωής του και τα επιστημονικά του επιτεύγματα, καθώς και τον αντίκτυπο που είχε στη σύγχρονη σκέψη.

Ο Γκαστόν Μπάτσελαρντ γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1904 στην πόλη Τσάμπερι της Γαλλίας. Οι γονείς του εκπαιδεύτηκαν και υποστήριξαν το ενδιαφέρον του για την επιστήμη και τη γνώση. Σπούδασε στο Lycée Charles-Albert στο Παρίσι, όπου έδειξε εξαιρετική μαθηματική ικανότητα. Στη συνέχεια μπήκε στο Ecol Polytechnic, ένα από τα πιο διάσημα γαλλικά τεχνικά σχολεία, όπου σπούδασε φυσική.

Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο, ο Μπασλάρ άρχισε να ασχολείται ενεργά με την επιστημονική έρευνα στον τομέα της φυσικής. Το έργο του επικεντρώθηκε σε προβλήματα κβαντικής μηχανικής και στατιστικής φυσικής. Το 1926 δημοσίευσε τη διδακτορική του διατριβή για τα προβλήματα των κβαντικών στατιστικών και της διανομής Bose-Einstein.

Μια σημαντική στιγμή στην επιστημονική του καριέρα ήταν η συνεργασία με τον θρυλικό φυσικό Βόλφγκανγκ Πάουλι. Εργάστηκαν στην ανάπτυξη της στατιστικής μηχανικής και της θεωρίας των ηλεκτρονίων στα μέταλλα. Οι μελέτες αυτές αποτέλεσαν τα θεμέλια της μελλοντικής επιστημονικής του σταδιοδρομίας και των φιλοσοφικών του πεποιθήσεων.

Εκτός από τα επιστημονικά του επιτεύγματα, ο Γκαστόν Μπασλάρ έδειξε ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία της επιστήμης. Το έργο του σε αυτόν τον τομέα έχει επιρροή στην κατανόηση της μεθοδολογίας της επιστημονικής έρευνας και της δομής των επιστημονικών θεωριών. Το 1938 δημοσίευσε το διάσημο βιβλίο του "Φιλοσοφία της Επιστήμης: Φυσική. Μεταφυσική. Επιστημολογία", στην οποία ανέλυσε την αλληλεπίδραση της επιστήμης και της φιλοσοφίας.

Το 1947, ο Μπασλάρ δημοσίευσε το βιβλίο του «Ποιητική του Διαστήματος», στο οποίο ανέπτυξε τη φιλοσοφία του για «νέα κριτική» (να μην συγχέεται με τη λογοτεχνική κατεύθυνση της «νέας κριτικής»). Σε αυτό το έργο, υποστήριξε ότι οι επιστημονικές θεωρίες και έννοιες για το χώρο και το χρόνο δεν είναι απόλυτες και θα πρέπει να θεωρούνται "συμφωνίες. "Αυτή η έννοια επηρέασε τη φιλοσοφία της τέχνης και της λογοτεχνίας.